Overlijden van Kees Peeters, directeur Bedrijven bij WSD

03-10-17 08:36

Het onverwachte overlijden van Kees heeft een enorme schok van verbijstering en verdriet bij WSD teweeg gebracht. 

Het kantoor van Kees ligt er nog bij zoals maandagmiddag door Kees achtergelaten. Met de stapeltjes papier, de leeslamp, het varkentje en met het clowntje van papier maché, dat denk ik nog door een van de kinderen is gemaakt. We hebben in zijn kantoor een mooi herdenkingsplekje gemaakt met een condoleance register. Het condoleanceboek maakt niet alleen helder hoe groot de impact is van het overlijden van Kees maar ook hoe de collega’s Kees hebben beleefd. Kees had altijd een luisterend oor en een vriendelijk woord. Woorden die veelvuldig terugkomen zijn: integer, betrouwbaar, introvert, verantwoordelijk, betrokken, bedachtzaam, lezer, harde werker, familieman, gewoon een aardig mens.

Kees, ruim 25 jaar bij WSD, vergroeid met WSD, begonnen als rayonmanager Groen bij Gerard de Lange, door Jan Snoek benoemd als directeur Groen, Bouw & Dienstverlening en vervolgens opgeklommen tot directeur Bedrijven. Een gedreven en betrokken directeur. Verantwoordelijk voor een groot onderdeel van WSD; 1200 mensen aan het werk houden en ontwikkelen. Hart voor de mensen. Altijd een luisterend oor en een vriendelijk woord. Kees had een zware job met een vol bord met lastige innovatie- en ombuigingsopdrachten. Soms ook roeien tegen de stroom in als dat nodig was. 

Bij een 25 jarig WSD jubileum hoort een gouden WSD speld. Kees zei: laat die speld maar zitten, ik ben niet zo van de speldjes. Doneer de waarde van de speld maar aan Kika, de stichting “kinderen kankervrij”. Ik zag dat de bedankbrief van Kika nog aan zijn whiteboard hangt.  

Binnen het managementteam hebben we menig robbertje met elkaar gevochten maar vooral veel gelachen. Talloze keren zijn we met elkaar de hei op geweest. In de Ardennen, of op de Wadden, of in Zeeland. En dan combineerden we het nadenken over de koers van WSD met lekker eten en buiten in de natuur wandelen of een vlot bouwen of onverantwoordelijk aan een staalkabel hangend een rivier proberen over te steken. Dat soort fratsen hebben we overigens de laatste jaren niet meer uitgehaald. In juli zijn we hier nog vlakbij in Oosterhout geweest, in de wijngaard van de nonnen van Sint Catharinadal. 

Kees was de denker in ons gezelschap. De lezer ook, niet alleen romans of geschiedenis maar ook management theorieën. Waar sommigen van het managementteam de neiging hebben om de rechte lijn van A naar B te bewandelen, dacht Kees ook na over andere paden. Bijna filosofisch zei hij dan: “Het pad dat je volgt maar vooral ook de wijze waarop je dat doet heeft betekenis in zich”. Dat gaf stof tot nadenken. 

Kees was geen man van uiterlijk vertoon. Voor hem niet de laatste mode of snelle auto’s. Een stationwagen met een grote laadbak met spullen van zijn zeilboot en zijn groenjas. Ik heb Kees bij WSD nog nooit een pak zien dragen. Een colbertje en een spijkerbroek met een riem waarvan de gesp altijd scheef zat. In de winter geen winterjas maar een wollen sjaal die hij ook regelmatig weer ergens liet slingeren.  

Kees leefde gezond en sober. De Mont Ventoux op fietsen op een flesje water en een zakje vijgen karakteriseert Kees ten voeten uit. Ook bij WSD had Kees altijd zijn flesje water bij zich. Tussen de middag een bak sla en een krentenbol. Niet die van de Sligro, maar die van de Jumbo, want die waren lekker smeuïg. De vette hap of de verjaardagstaart of zelfs de WSD erwtensoep, die sloeg hij steevast over. En hij had zijn eigen thermoskannetje met koffie natuurlijk. Want de WSD koffie vond hij niet te drinken. 

Ondanks zijn grote betrokkenheid bij WSD was Kees op de eerste plaats een familie man. Hij kon ook werk en privé verbazingwekkend goed scheiden. Thuis was thuis en werk was werk. Zijn gezin was alles voor hem. Hij had niet de behoefte om uit zichzelf over zijn gezin te vertellen, maar na enige aanmoediging kwam hij wel los. Dan ontspande hij en vertelde over zijn reis met Joost in Australië of over hoe hij met José aan het klussen was in hun huis in Frankrijk.   

Ik ga afsluiten. 

Kees: we zijn je dankbaar voor wat je voor WSD hebt betekend. Voor de organisatie als geheel maar ook voor het verschil dat je voor individuele collega’s hebt gemaakt. We gaan je missen!   




Terug naar overzicht